Aller au contenuIk had nooit gedacht dat mijn leven zo zou eindigen.
Tweeënzeventig jaar oud, slapend op een veldbed in een overvolle opvang, met een tas vol herinneringen als mijn enige bezit.
De eerste weken gingen voorbij als in een waas. De koude ochtenden, het rumoer van andere bewoners, het eentonige geluid van regen tegen de ramen.
’s Nachts hield ik me vast aan de gedachte aan Mark — mijn zoon, mijn trots — en probeerde ik niet te denken aan het huis dat ik ooit had geholpen te bouwen.
Laura had me de deur gewezen alsof ik een vreemde was. Geen woord van dank, geen greintje medelijden. Alleen dat koele gezicht en die zin die nog steeds in mijn oren nagalmde…