Ik trok mijn jas aan en liep naar huis met een plan dat in mijn hoofd al gladgestreken was als een pasgeboren tomatenblad. Terug thuis belde ik drie goede vrienden — twee uit de straat en één van mijn werk — en vroeg ze om hulp voor een ‘tuinproject’ dat niets met gereedschap te maken had. Iedereen was meteen enthousiast; er gaat weinig boven een gemeenschappelijke ergernis om mensen in beweging te krijgen.

Onze eerste stap leek kinderlijk simpel: als je iemands tuin filmt, zorg je dat die camera niks ziet. We spraken af dat we het moreel hoog in de vaandel zouden houden — geen vernieling, geen confrontaties, geen beledigingen. Alleen creatief terugpakken, met een knipoog.

De zaterdag daarop arriveerden ze met dozen, lakens, spiegels en een paar grote opblaasbare attributen die we stiekem bij een vrijmarktkraam hadden gekocht: een opblaaszwembad in retro-stijl en een enorme flamingo. Terwijl de buren dachten dat we vrijdagavond rustig zouden zitten, transformeerden wij mijn tuin tot een theatrale zone. Een rij hoge bamboestokken langs het hek kreeg kleurige doeken, bloemenhangers en klimplanten. We hingen zonneschermen op precies de plekken waar de camera punten moest — hij kon nu alleen nog maar zonneschermen, stof en vliegende lappen zien……….

lees meer op de volgende pagina