Na zeven lange jaren van hoop, teleurstellingen en ziekenhuisbezoeken hadden we eindelijk ons wonder. Een adoptie.

Toen het telefoontje van het adoptiebureau kwam en ze vertelden dat er een pasgeboren meisje was dat een thuis nodig had, brak ik in tranen uit. Rick sloeg zijn armen om me heen en fluisterde:

“Dit is ons wonder, Emma. Ons gezin is eindelijk compleet.”

De dag dat we haar mee naar huis namen, voelde als het begin van een nieuw leven. Ze rook naar melk en slaap, haar kleine handjes sloten zich om mijn vinger alsof ze wist dat ik haar nodig had. Ik kon mijn ogen niet van haar afhouden.

We noemden haar Luna – omdat ze ons licht was in een lange, donkere nacht…….

lees meer op de volgende pagina