Toen ik de deur opendeed, stond er een jonge vrouw met een baby op haar arm. Ze zag er zenuwachtig uit, haar ogen rood van het huilen.

“Bent u Claire?” vroeg ze zacht.

Ik knikte, nog steeds verward.

Ze slikte en haalde diep adem. “Ik ben Sophie… ik… ik ben de nieuwe vriendin van Daniel.”

Mijn hart stopte even. Alles in me verstrakte, maar ik bleef kalm.

Ze ging verder: “Hij zei dat u alles overdreef… dat u lui was, dat u hem manipuleerde. Maar… dat klopt niet, hè?”

Ik wist niet wat ik moest zeggen. “Waarom kom je hier?” vroeg ik schor.

Ze keek me recht aan. “Omdat ik nu weet hoe u zich voelde.”

Mijn maag draaide zich om. Ze hield haar baby steviger vast. “Sinds ik met hem samenwoon, is hij veranderd. Hij schreeuwt, kleineert me, noemt me ‘saai’ als ik geen energie heb. Hij zegt dat ik er niet meer uitzie als vroeger. Ik dacht dat het aan mij lag. Tot ik gisteravond iets vond in zijn telefoon…….

lees verder op de volgende pagina