Toen mijn zoontje, Liam, werd geboren, dacht ik dat het de gelukkigste tijd van mijn leven zou zijn. Maar al snel veranderde die droom in een nachtmerrie.

Vanaf de eerste nacht huilde hij onophoudelijk. Niet gewoon zachtjes huilen — nee, het was een hartverscheurend, doordringend geschreeuw dat urenlang aanhield.

Ik probeerde alles: hem wiegen, hem voeden, zachte muziek spelen, wandelen in de nacht… Niets hielp. Zodra ik hem in zijn wieg legde, begon hij te krijsen.

De kinderarts zei kalm: “Sommige baby’s moeten gewoon wennen aan nieuwe omgevingen.”

Maar diep vanbinnen voelde ik dat er iets niet klopte. Het was geen gewone honger of krampje. Er zat iets anders achter…….

lees meer op de volgende pagina