Aller au contenu
Het was een rustige vrijdagavond toen David besloot zijn vader, meneer Vermeer, mee te nemen naar een restaurant in de stad.
Zijn vader was een man van 82 – broos, langzaam, maar met ogen die nog altijd een sprankje jeugd in zich droegen. Sinds de dood van Davids moeder woonde hij alleen. Het huis was stil geworden, te stil, en David voelde dat het tijd was om samen wat quality time door te brengen.
“Kom, pa,” had hij die middag gezegd. “Vanavond neem ik u mee uit eten. Geen discussie.”
Zijn vader had even geprotesteerd – zoals altijd. “Je hoeft geen geld aan me uit te geven, jongen. Ik eet prima thuis.”
Maar David had hem aangekeken en gezegd: “Het gaat niet om het eten. Het gaat om u.”
Die woorden hadden iets in zijn vader losgemaakt.
Een glimlach, zacht en aarzelend, maar echt.
Ze kwamen aan bij een klein, sfeervol restaurant met houten tafels en warme verlichting. Het rook er naar versgebakken brood en geroosterde kruiden. De ober leidde hen naar een tafeltje bij het raam……