Zijn stoel viel om met een doffe klap, het geluid weergalmde over de stille ceremonie.

Iedereen keek naar hem — het kleine jongetje in een te groot pak, zijn handen trillerig, maar zijn blik vastbesloten.

“Papa,” zei hij luid, “je bent iets vergeten te zeggen.”

De priester stopte. Papa fronste, zichtbaar in de war.

“Lucas, jongen, dit is niet het moment—”

Maar Lucas ging verder.

“Je hebt beloofd eerlijk te zijn, toch? En dat liefde betekent dat je mensen niet kwetst?”

Er ging een golf van ongemakkelijk gefluister door het publiek.

Papa’s glimlach bewoog even, alsof hij niet wist of hij moest lachen of zich moest verdedigen.

“Lucas, we praten er later over, goed?”

“Later?” herhaalde Lucas. Zijn stem brak even, maar hij herstelde zich. “Er was al zóveel later, papa. Toen mama huilde, zei je ook ‘later’. Toen ik vroeg waarom je wegging, zei je ‘later’. Maar later kwam nooit……….

lees verder op de volgende pagina