Mijn moeder was altijd de spil van ons gezin. Toen ze onlangs overleed, stortte mijn wereld even in. Haar overlijden liet een leegte achter die geen woorden konden beschrijven, maar ik wist één ding zeker: ik wilde haar op een waardige manier eren.

Vanaf het moment dat het nieuws kwam, nam ik de volledige verantwoordelijkheid op me. Ik regelde haar verzorging in haar laatste dagen, sprak met de uitvaartondernemer en zorgde dat alles tot in de kleinste details werd geregeld. Het regelen van een begrafenis is emotioneel en lichamelijk zwaar werk. Toch deed ik het, omdat ik mijn moeder het allerbeste wilde geven.

Mijn oudere zus Doreen was nauwelijks aanwezig. Ze belde zelden en had nauwelijks interesse in de praktische zaken rondom mama’s overlijden. Toen ik haar vroeg om een bijdrage, kwam het antwoord prompt en kil: “Ik kan financieel niet helpen. Dat moet jij zelf uitzoeken.” Haar woorden raakten me, maar ik wist dat boos worden niets zou oplossen. Dus nam ik alles op me……

lees meer op de volgende pagina