Mijn naam is Cynthia, ik ben 42 jaar en moeder van twee kinderen. Een paar maanden geleden verhuisde ik naar een nieuw huis met een kleine maar gezellige tuin. Voor mij was dit huis een nieuwe start, een plek waar mijn kinderen veilig konden spelen en waar ik eindelijk een stukje rust vond. Maar al op de eerste dag kreeg ik te maken met een probleem waar ik nooit op had gerekend: mijn buurman.

Hij kwam naar me toe, niet om me welkom te heten, maar om meteen iets duidelijk te maken. Hij zei dat hij van plan was een garage te bouwen, waarvan de helft op mijn terrein zou komen. Hij beweerde dat hij dit met de vorige eigenaar had besproken en dat het allemaal « geregeld » was. Ik was verbijsterd door zijn directheid. Rustig maar vastberaden antwoordde ik dat ik nu de eigenaar was van deze grond en dat ik géén toestemming gaf.

Ik dacht dat dit gesprek voldoende zou zijn, maar mijn buurman gaf niet op. Hij kwam meerdere keren terug, telkens met stapels papieren en zogenaamd “bewijs” dat hij het recht had om te bouwen. Maar elke keer dat ik de documenten bekeek, zag ik dat het niets waard was: oude aantekeningen zonder enige juridische waarde. Ik bleef beleefd, maar hield voet bij stuk. Hoe vaker ik “nee” zei, hoe bozer hij werd.

Toen gebeurde er iets dat mijn begrip ver te boven ging. Na een weekend bij mijn moeder, waar mijn kinderen en ik logeerden, kwam ik thuis en vond ik in mijn tuin een volledig gebouwde garage. Geen stapel hout, geen begin van een constructie — nee, een echte garage, alsof die er al jaren stond. Het nam bijna mijn hele tuin in beslag. Ik stond letterlijk met mijn mond open……

lees meer op de volgende pagina