Ik ben 70 jaar en ik heb geen kinderen. Maar je hoeft me niet te beklagen — integendeel, ik voel me gelukkig, misschien gelukkiger dan velen zouden vermoeden.

Al sinds mijn jonge jaren wist ik dat het moederschap niets voor mij was. Terwijl vriendinnen droomden van babykamertjes en wiegjes, droomde ik van reizen, kunst, en de vrijheid om mijn eigen pad te volgen.

Toch was het destijds geen gemakkelijke beslissing. In de jaren ’70 en ’80 werd een vrouw vaak nog beoordeeld op haar rol als moeder. Ik herinner me hoe mijn tantes me met opgetrokken wenkbrauwen vroegen:

« Wanneer is het jouw beurt? Het is de natuurlijke weg, je zult het later anders betreuren. »

Maar ik voelde nooit spijt. Integendeel: hoe ouder ik werd, hoe meer ik besefte dat mijn keuze me toeliet om mijn leven volledig in te richten zoals ík dat wilde. Ik hoefde nooit nachten wakker te liggen van huilende baby’s, nooit mijn carrière on hold te zetten, nooit mijn spaargeld volledig te besteden aan schoolgeld of nieuwe schoenen die alweer te klein waren……

lees meer op de volgende pagina