Ik ben 35 jaar oud en woon in het huis dat mijn grootouders mij hebben nagelaten. Alles in dit huis ademt herinneringen. Maar het belangrijkste erfstuk stond niet binnen vier muren. Het stond trots in de tuin: een appelboom die mijn grootvader vijftig jaar geleden eigenhandig had geplant.

Die boom was niet zomaar hout en bladeren. Het was mijn speelplek als kind. Ik klom in de takken, bouwde er hutten in en plukte er elke herfst de zoetste appels. Mijn grootouders vertelden me vaak hoe ze hem als een klein boompje uit hun boomgaard hadden gehaald en met liefde in de grond hadden gezet. Hij groeide samen met ons gezin, en werd symbool voor alles wat blijvend en waardevol was.

Toen Brad (40) en Karen (38) naast mij kwamen wonen, veranderde er iets in de sfeer. In het begin waren ze vriendelijk genoeg, maar al snel begonnen de klachten. Eerst over parkeerplekken, daarna over het geluid van spelende kinderen, en uiteindelijk… over mijn boom…..

lees meer op de volgende pagina