De zon scheen zwak tussen de wolken terwijl Emma en Sophie, hand in hand met hun moeder Linda, de begraafplaats betraden. Het was een zachte lentemorgen — het perfecte moment voor herdenking.

De twee boîtes glinsterden in de ochtendzon, versierd met linten en bloemenmotieven. Op de ene stond in sierlijke letters “Voor Emma” geschreven, op de andere “Voor Sophie”. Hun hart bonste van nieuwsgierigheid.

Linda knielde naast de grafsteen. “Je vader wilde dit,” fluisterde ze zacht, terwijl ze Emma’s doos voorzichtig op de rand van de grafsteen zette. Sophie volgde haar voorbeeld.

Voorzichtig maakte Emma het lint los. Binnenin ontdekte ze een jurk — niet zomaar een jurk, maar een fijne baljurk van zacht roze chiffon, met handgeborduurde kleine bloemen langs de zoom. De stof glansde licht, alsof hij licht ademde. Emma’s ogen werden groot. Ze voelde de stof, streelde de randen. “Hij heeft deze bedacht,” zei ze, haar stem trillend van emotie.

Sophie’s doos was even prachtig. Eén zijdejurk in bleekblauw, met kanten mouwen en een tailleband van satijn. Er zat een klein hartje in het stof ingeborduurd, precies op de borst — een hart dat, naar hun gevoel, van papa kwam. Sophie glimlachte, haar lippen trilden. “Kijk,” fluisterde ze, “hij gaf iets unieks voor jou, en iets unieks voor mij…….

lees meer op de volgende pagina