Die avond zindert nog steeds door mijn hoofd, elk detail verontrustend helder. Toen de deur zachtjes kraakte, hield ik mijn adem in. De vrouw in de zwarte leren jas, de perfecte coupe, de hakken bijna fluisterstil over de vloer. Mijn hart bonsde toen Eric opsprong, zo energiek dat ik dacht dat ik droomde. Zijn lichaam; zijn energie… alles leek plotsklaps herrezen.

Ik schudde mijn hoofd. Waarom had niemand me gewaarschuwd? Waarom hadden de artsen gezegd dat hij op sterven lag? Ik draaide het volume hoger en sloot de gordijnen zodat geen licht van de gang in de kamer viel. De kamera registreerde elk geluid. Zijn ademhaling was niet meer zwak, maar krachtig en rustig.

De vrouw liep naar zijn nachtkastje: haar vingers rustten op een klein leren doosje. Ze opende het met een klik: iets glom binnenin, iets dat ik niet kon zien, alleen horen. Een zachte klik, een fluister van metaal. Ze bracht het naar boven, naar Eric’s hand, en hij aarzelde geen seconde. Hij nam het over – alsof hij het al kende. Hij glimlachte. Niet moe, niet pijnlijk. Hij glimlachte. Een glans in zijn ogen, alsof al het lijden plotseling buiten bereik lag……..

lees meer op de volgende pagina