De dochter van mijn man, Amelia, is pas negen jaar oud, maar ze heeft meer meegemaakt dan veel volwassenen. Haar moeder overleed toen ze zes was, en vanaf dat moment nam ik, haar stiefmoeder, de zorg voor haar op me. In het begin was ze stil, terughoudend – een meisje met te veel verdriet in haar kleine hart. Maar na verloop van tijd groeide er iets moois tussen ons. Ze noemde me “bonusmama” en vroeg me op een dag of ik haar haren mocht vlechten, net zoals haar moeder vroeger deed. Mijn hart brak en smolt tegelijk.

Toen haar vader en ik besloten om te trouwen, was Amelia dolblij. Ze hielp mee met alles: van het kiezen van bloemen tot het passen van mijn jurk. Maar wat haar het meest enthousiast maakte, was haar rol als bloemenmeisje. Ze oefende wekenlang haar loopje, de manier waarop ze bloemblaadjes zou strooien, en zelfs haar glimlach voor op de foto’s……

lees meer op de volgende pagina