Als 38-jarige moeder van twee kinderen in een rustig stadje in het Midwesten dacht ik dat er na tien jaar geen geheimen meer waren. Iedereen kende elkaar – dacht ik. Maar één huis aan het einde van de straat bleef een mysterie.

Het was een verweerd Victoriaans huis, ooit prachtig, nu schaduwrijk en stil. Daar woonde mevrouw Halloway. Niemand kende haar voornaam. Niemand bezocht haar. Ze groette nooit, ze glimlachte niet. Alleen haar trage, schuifelende pas en het zachte slepen van versleten pantoffels herinnerden ons eraan dat ze er nog was.

De verhalen rond haar waren talloos. Sommigen fluisterden dat haar man jaren geleden was gestorven. Anderen beweerden dat ze een kind had verloren en sindsdien niet meer dezelfde was. Wat vaststond: niemand was ooit binnen geweest. Het interieur van haar huis was een raadsel…..

lees meer op de volgende pagina