Ik ben een alleenstaande vader van vier kinderen. Sinds de scheiding en daarna het verlies van mijn werk, belandden we op straat. Vier maanden lang sliepen we onder een versleten tentdoek, vlak naast een drukke straat. De koude nachten, het lawaai van auto’s en de angst dat iemand ons iets zou aandoen, waren ons dagelijks gezelschap. Toch probeerde ik elke ochtend mijn kinderen met een glimlach wakker te maken, alsof het normaal was. Ik wilde dat ze zich veilig voelden, ook al had ik zelf geen idee hoe lang we dit nog konden volhouden.

Een paar dagen geleden gebeurde er iets dat mijn leven voorgoed veranderde.

Ik stond bij een kleine benzinestation om mijn kinderen een broodje te kopen van de laatste paar euro’s die ik nog had. Terwijl ik in de rij wachtte, zag ik een oude man voor me. Zijn handen trilden toen hij zijn portemonnee opende. Er kwamen slechts een paar muntjes uit tevoorschijn. Te weinig om zijn tank te vullen, te weinig zelfs om een broodje te kopen.

De kassière keek hem ongeduldig aan. Achter mij begonnen mensen te zuchten en te mopperen. Iemand riep:

“Als je geen geld hebt, wat doe je hier dan?….

lees meer op de volgende pagina