Ik dacht altijd dat mijn trouwdag perfect zou zijn. Michael en ik waren al zes jaar samen, en eindelijk was het zover. De jurk, de bloemen en de gasten waren allemaal geregeld. Alles leek in harmonie, alsof het universum zelf deze dag had voorbereid.

Maar toen gebeurde er iets onverwachts. Net voordat ik het gangpad op moest lopen, klopte er iemand op de deur. Ik dacht dat het mijn vader was die me kwam halen, maar in plaats daarvan stond daar Michaels broer. Hij keek me aan met een blik die ik niet kon plaatsen. Voor ik iets kon zeggen, trok hij een fles uit zijn jaszak en goot een koude, plakkerige vloeistof over me heen.

Mijn jurk, mijn haar en mijn huid waren in een oogwenk doordrenkt. Ik verstijfde, niet alleen van de kou maar ook van de schok. Hij grijnsde, alsof hij triomfeerde, en zei slechts twee woorden: “Je verdient het.” Daarna draaide hij zich om en liep weg, alsof hij niets verwoest had.

Mijn bruidsmeisjes stormden de kamer binnen. Eén van hen hapte naar adem en riep:

“Danica… je bent helemaal groen…..

lees meer op de volgende pagina