Ik was 36 jaar oud toen ik mijn eerste man verloor aan kanker. Het was een zware periode, maar ik had een reden om sterk te blijven: onze zoon Josh. Hij was mijn houvast, mijn lichtpuntje in die donkere dagen. Jarenlang voedde ik hem alleen op, en ik beloofde mezelf dat ik hem een veilige, liefdevolle jeugd zou geven, ondanks alles wat we hadden meegemaakt.

Na verloop van tijd ontmoette ik Dan. Hij bracht opnieuw warmte en vreugde in mijn leven. Niet alleen voor mij, maar ook voor Josh. Vanaf het eerste moment behandelde hij mijn zoon alsof het zijn eigen kind was. Ze speelden samen, bouwden hutten, lachten om dezelfde grappen, en ik zag hoe Josh eindelijk de vaderfiguur kreeg die hij zo gemist had.

Binnenkort zou Josh zes jaar worden. Dan en ik wilden van dit moment iets bijzonders maken. Dus besloten we de woonkamer om te toveren tot een feestzaal. We hingen slingers en ballonnen op, kochten een fonkelend spandoek met “Gefeliciteerd Josh!” erop, en bestelden een grote taart in de vorm van een dinosaurus — zijn favoriete dier. Alles was tot in de puntjes geregeld…..

lees meer op de volgende pagina