Charles was vijftien toen zijn wereld in één klap instortte. Het huis waarin hij was opgegroeid – groot, gevuld met herinneringen van zijn ouders – werd hem afgenomen door zijn eigen oom. Met koude ogen had oom Edward hem en zijn jongere zusjes de straat op gezet.

“Je vader heeft geen testament nagelaten,” had Edward gezegd, met een stem die klonk als gebroken glas. Naast hem stonden twee bewakers, onverschillig, met de armen over elkaar.

Olivia, pas elf jaar, had zachtjes gehuild en gevraagd: “Charles… waar gaan we slapen?”

Charles had toen geen antwoord gehad.

Een moeilijke jeugd

De eerste maanden zwierven Charles, Olivia en hun jongere zusje Favor door de drukke straten van Lagos. Niemand leek aandacht te hebben voor drie kinderen die alles kwijt waren. De stad leefde door: handelaren schreeuwden hun prijzen, bussen denderden voorbij, en het lawaai vulde elke hoek…..

lees verder op de volgende pagina