De volgende zaterdag verwachtte ik eerlijk gezegd hetzelfde oude patroon.

Ik had me voorgenomen rustig te blijven, maar ik wilde niet opnieuw de hele dag in de keuken staan terwijl iedereen feestvierde.

Om half twee ging de bel.

Ik opende de deur.

Juliette stond op de stoep.

Maar deze keer waren haar handen niet leeg.

Ze had twee grote dozen bij zich.

‘Dessert,’ zei ze.

Achter haar stonden haar dochters met boodschappentassen.

Een van hen droeg een krat frisdrank.

De andere had salades en vers brood meegenomen.

Ik keek hen even verbaasd aan…………..

Lees verder op de volgende pagina.