De volgende ochtend werd ik wakker voordat mijn wekker ging.

Op mijn nachtkastje lag het bewijszakje met de gouden glinsterdeeltjes dat de rechercheur me had gegeven.

Ik wist niet waarom ik ernaar bleef kijken.

Misschien omdat die kleine sterren inmiddels meer betekenden dan alleen een vreemde vondst op Daniels jas.

Ze waren het begin geweest van alles wat ik niet had willen weten.

Om negen uur belde de rechercheur.

‘Mevrouw Berger, we hebben vannacht een doorbraak gehad.’

‘Wat voor doorbraak?’

‘We hebben de hotelkamer volledig onderzocht.’

Ik ging rechtop zitten.

‘En?’

‘Er was een verborgen kluis achter een schilderij.’

Mijn hart bonsde………….

Lees verder op de volgende pagina.