Ik liet het pakket uit mijn handen vallen.

Een klein roze horloge rolde over de vloer.

Ik herkende het onmiddellijk.

Het was van Julie.

Ze had het drie dagen voor haar verdwijning gekregen.

Maar dat was niet het ergste.

Onder het horloge lag een klein plastic mapje.

Daarin zaten foto’s.

Niet van Julie bij de eenden.

Niet van Julie in de tuin.

Maar van Julie op verschillende dagen, weken vóór haar verdwijning.

Ze stond op plekken die ik niet kende.

Naast een oude schuur.

Bij een parkeerplaats.

Voor een gebouw met een rood hek.

Op één foto zat mijn vader naast haar.

Mijn adem stokte.

Op de achterkant van die foto stond met potlood:

“Ze weet nog steeds niets.”

Ik kon niet meer bewegen.

Mijn vader had me verteld dat hij minder dan een minuut was weggekeken…………….

Lees verder op de volgende pagina.