Ik vouwde het briefje voorzichtig open.

Er stonden maar een paar regels op.

“Clarissa,

Als je dit leest, heb ik mijn belofte gehouden. Je vader zal waarschijnlijk nog steeds denken dat jij ooit bent teruggekomen om goedkeuring te vragen. Maar ik weet beter.

Jij bent niet teruggekomen voor hen. Je bent teruggekomen omdat je nooit bent vergeten wie je wilde worden.”

Ik moest even stoppen met lezen.

Reed keek zwijgend naar mij.

“Mijn grootvader wist dat ik zou terugkomen?”

“Hij hoopte het,” zei Reed. “En hij heeft zich erop voorbereid.”

Ik keek opnieuw naar de brief.

“Vertrouw Harrison Reed. Hij kent een deel van de waarheid. De rest ligt waar je eerste medische opdracht begon.”

Mijn hart bonsde.

Mijn eerste medische opdracht.

Kandahar.

Ik keek naar Reed.

“Waarom jij?”

Hij zette zijn koffiebeker op de richel.

“Omdat je grootvader mij drie jaar geleden heeft gevraagd om één ding te doen.”

“Wat?”

“Ervoor zorgen dat jij nooit zou worden tegengehouden door je familie als de tijd kwam.”

Ik voelde mijn keel dichtknijpen…………….

Lees verder op de volgende pagina.