Aller au contenuMaar het was inderdaad nog maar het begin.
Een paar weken later kreeg ik opnieuw een telefoontje.
Dit keer herkende ik het nummer niet.
‘Mevrouw Lester?’
‘Ja?’
‘Ik bel namens een landelijke organisatie die zich inzet voor dove kinderen.’
Mijn hart begon sneller te kloppen.
‘Gaat het om Hannah en Diana?’
‘Ja. We hebben hun project gezien en willen u graag iets vertellen.’
Ik dacht meteen aan een prijs of een uitnodiging.
Maar de vrouw aan de telefoon klonk ernstig.
‘Uw dochters hebben tijdens hun onderzoek iets ontdekt wat veel verder gaat dan hun eigen project.’
‘Wat hebben ze ontdekt?’
Er viel een korte stilte.
‘Dat vertellen we liever samen met hen.’
Die avond wachtte ik tot Hannah en Diana thuiskwamen.
Toen ze binnenliepen, wisselden ze een blik uit……………..