Aller au contenuMijn moeder keek naar mijn telefoon.
“Wie ga je bellen?”
Ik antwoordde niet.
Ik toetste het nummer van de huisartsenpost in en legde mijn telefoon op speaker.
Terwijl ik wachtte, bleef ik Clara’s hand vasthouden.
“Blijf bij me,” fluisterde ik.
Ze opende haar ogen een klein stukje.
“Het spijt me…”
“Waarvoor?”
“Ik kon het niet meer.”
Mijn keel kneep dicht.
“Je hoeft je nergens voor te verontschuldigen.”
Aan de andere kant van de kamer schoof mijn moeder haar stoel naar achteren.
“Je gaat hier echt geen drama van maken.”
Ik keek haar aan.
“Dit is geen drama.”
Ik wees naar Clara.
“Mijn vrouw is bewusteloos geraakt………………