Na dat laatste bericht van Elliott dacht ik dat ik hem nooit meer zou horen.

Maar bijna twee jaar later stond hij plotseling voor onze deur.

Ik was in de keuken toen ik de deurbel hoorde.

De tweeling zat in de woonkamer hun huiswerk te maken.

Ik liep naar de voordeur en bleef stokstijf staan toen ik hem zag.

Elliott zag er anders uit.

Magerder.

Vermoeider.

Maar vooral… nederiger.

“Wat doe je hier?” vroeg ik.

Hij keek even naar de twee jongens achter mij.

“Mag ik binnenkomen?”

Ik aarzelde.

Daarna deed ik een stap opzij.

Hij kwam binnen……………

Lees verder op de volgende pagina.