Aller au contenuDe winkel werd muisstil.
Elena stond nog steeds naast de kassa met haar versleten portemonnee in haar hand.
Ze begreep nauwelijks wat er gebeurde.
“Mevrouw,” zei de eigenaar zacht, “u hoeft zich nergens voor te schamen.”
Elena keek hem verbaasd aan.
“Ik kan het echt niet betalen.”
“Dat weet ik.”
Hij keek naar de twee pakken melkpoeder in haar mandje.
“Maar uw kleinkinderen mogen daar niet de dupe van worden.”
De vrouw met de dure tas snoof.
“Wat een overdreven vertoning. Het is maar een paar boodschappen.”
De eigenaar draaide zich naar haar om.
“Voor u misschien.”
Hij wees naar Elena……………..