Ik glimlachte zwakjes, nog uitgeput van de bevalling. Maar Aaron keek niet naar mij. Hij bleef naar onze zoon staren alsof hij iets zag wat hem diep verontrustte.

Toen boog hij zijn hoofd naar het kleine gezichtje en fluisterde:

“Dat kan niet… niet na al die jaren.”

Mijn hart sloeg een slag over.

“Wat bedoel je?” vroeg ik.

Aaron keek op. Zijn ogen waren groot……….

Lees verder op de volgende pagina.