Aller au contenuDe deur zwaaide open.
Ik draaide me om — en op dat moment leek de hele wereld stil te vallen.
Mark stond in de deuropening.
Mijn man.
De man die me acht jaar geleden had verteld dat onze tweede baby was overleden.
Maar hij was niet alleen.
Naast hem stond een vrouw die ik nog nooit eerder had gezien. Ze hield een klein dossier tegen haar borst en keek nerveus naar de directeur.
Mark werd lijkbleek toen hij mij zag.
“Sarah…”
Mijn hart bonsde.
“Waarom ben jij hier?”
Hij antwoordde niet.
De directeur keek eerst naar Mark en daarna naar mij.
“Mevrouw, voordat we verdergaan, moet u weten dat Stefan tijdens het conflict iets heeft gezegd wat wij niet konden negeren.”
Ik keek naar de jongen.
Stefan zat stil op zijn stoel. Zijn ogen waren rood van het huilen.
“Hij zei dat zijn vader Mark heet.”
Mijn benen werden slap.
“Dat kan niet.”
Mark sloot zijn ogen………..