Aller au contenuIk deed een stap achteruit.
“Ethan… wat zit daarin?”
Hij keek naar de vloer.
“Dingen die ik nooit mee naar buiten had mogen nemen.”
Mijn vingers werden koud. Ik knielde naast hem en keek in de koffer.
Bovenop lag een dikke, bruine envelop. Daaronder lagen tientallen foto’s, documenten, bankafschriften en een kleine metalen sleutel.
Ik pakte de eerste foto.
Mijn adem stokte.
Daar stond Richard.
Maar niet alleen.
Naast hem stond een onbekende man voor een groot magazijn. Op de achterkant van de foto stond een datum die bijna vijf jaar oud was.
“Wat is dit?” vroeg ik.
Ethan slikte.
“Pap heeft me niet zomaar het huis uitgezet.”
Ik keek hem aan.
“Wat bedoel je?”
“Hij wilde dat ik weg was voordat ik ontdekte wat hij deed.”
Mijn hart begon sneller te kloppen.
Ethan haalde een document uit de koffer en legde het op tafel.
“Toen ik achttien werd, ontdekte ik per ongeluk een map in zijn werkkamer. Ik dacht eerst dat het zakelijke papieren waren. Maar toen zag ik mijn naam.”
Ik keek naar het document.
Het was een bankafschrift.
Op mijn naam.
Ik begreep er niets van.
“Dit is mijn rekening.”
“Precies………………