Ik bleef vanuit mijn auto naar Daniel kijken.

Hij knielde naast de enorme boom en begon met zijn handen de aarde weg te halen. Eerst dacht ik dat hij iets had begraven. Een doos misschien. Geld. Documenten.

Maar toen hij een kleine metalen kist tevoorschijn haalde, wist ik dat dit geen onschuldige boodschap of vergeten familiefoto’s waren.

Hij keek opnieuw om zich heen.

Toen opende hij de kist.

Ik verwachtte foto’s. Brieven. Misschien iets dat te maken had met een andere vrouw.

Maar wat ik zag, maakte mijn bloed koud.

Er lagen tientallen enveloppen in.

Allemaal met mijn naam erop.

Mijn vingers begonnen te trillen.

Waarom had Daniel brieven aan mij verborgen?

Hij pakte de bovenste envelop en streek er voorzichtig overheen alsof het iets kostbaars was.

Daarna legde hij hem terug.

Ik kon het niet langer verdragen.

Ik stapte uit mijn auto.

« Daniel! »

Hij verstijfde…………

Lees verder op de volgende pagina.