De volgende ochtend werd ik wakker voordat de zon opkwam.

Ik had nauwelijks geslapen.

Niet omdat ik bang was voor Marissa of voor haar familie, maar omdat ik de hele nacht over één ding had nagedacht:

Waarom voelde ik me altijd schuldig wanneer ik gewoon mijn eigen grenzen aangaf?

Ik stond op, trok een warme trui aan en liep naar het terras.

De oceaan lag er rustig bij.

De lucht was grijsblauw en boven de horizon verscheen langzaam een dunne strook gouden licht.

Ik zette mijn kop koffie op tafel en ging zitten.

Voor het eerst in jaren hoefde ik niets voor iemand te regelen.

Geen telefoontjes.

Geen boodschappen.

Geen familiedrama.

Geen problemen die ik moest oplossen.

Alleen ik.

En mijn huis.

Ik glimlachte.

Toen trilde mijn telefoon.

Marissa.

Ik opende het bericht.

« Dit is je laatste kans. Maak het niet erger dan nodig. »

Ik las het twee keer.

Daarna typte ik rustig:

« Marissa, ik vraag je niet om mijn beslissing te begrijpen. Ik vraag je alleen om hem te respecteren………….

Lees verder op de volgende pagina.