Die avond wachtte ik tot Robert naar bed was gegaan.

Ik bleef nog een tijdje aan de keukentafel zitten, met mijn telefoon in mijn hand.

Voor het eerst sinds weken voelde ik geen twijfel meer.

Ik wist wat ik moest doen.

De volgende ochtend maakte ik Maya wakker voordat haar wekker ging.

Ze keek me slaperig aan.

—Mam?

Ik ging op de rand van haar bed zitten.

—Trek je aan. Je gaat vandaag niet naar de les.

Ze fronste.

—Waarom?

—Omdat ik je naar een dokter breng.

Ze zweeg even.

—Papa wordt boos.

Ik pakte haar hand.

—Dit keer hoef je je daar geen zorgen over te maken.

Ik bracht haar rechtstreeks naar het ziekenhuis zonder Robert iets te vertellen.

In de wachtkamer zat Maya stil naast me. Ze hield haar jas dicht tegen zich aan en keek voortdurend naar de vloer.

—Ben je bang? —vroeg ik.

Ze knikte.

—Een beetje.

—Ik ook.

Ze keek verbaasd op.

—Jij bent toch nooit bang?

Ik glimlachte zwak.

—Moeders zijn ook maar mensen……………

Lees verder op de volgende pagina.