Aller au contenuToen mijn moeder haar hand ophief, begreep bijna niemand wat ze van plan was.
Ze wees niet naar Diane.
Ze wees naar de ingang van de kerk.
Daar stond een man die ik nog nooit eerder had gezien.
Hij droeg een donker pak en hield een grote, oude envelop in zijn hand.
Mijn moeder keek eerst naar hem en daarna naar mij.
“Nu,” zei ze rustig.
De man liep naar voren.
Diane’s glimlach verdween.
Mijn man, Daniel, keek verward.
“Wie is dat?”
Mijn moeder antwoordde niet.
De man bleef een paar meter voor ons staan en overhandigde de envelop aan mijn moeder.
“Zoals afgesproken, mevrouw…………