‘Doe hem af,’ zei hij scherp.

Ik keek hem aan.

Voor het eerst sinds ik Daniel kende, herkende ik de man tegenover me niet meer.

Zijn stem klonk niet bezorgd. Niet verbaasd.

Hij klonk bang.

‘Waarom?’ vroeg ik.

Daniel keek naar de ring alsof het ding hem ieder moment kon aanvallen.

‘Omdat die ring oud is. Hij kan je vinger verwonden.’

Ik moest bijna lachen.

‘Dat meen je niet.’

Hij knielde op de grond en begon de glasscherven te verzamelen. Maar zijn handen trilden zo erg dat hij zichzelf aan een scherf sneed.

Een klein rood druppeltje verscheen op zijn vinger.

‘Je doet vreemd,’ zei ik.

Hij keek op.

‘Emily, luister naar me. Die ring betekent niets.’

‘Voor oma blijkbaar wel.’

Hij zweeg.

Op dat moment herinnerde ik me haar woorden.

Laat hem als eerste spreken.

Mijn telefoon lag in mijn jaszak. De geluidsopname stond aan.

‘Wie is William Hart?’ vroeg ik.

Daniel verstijfde.

Slechts één seconde.

Maar het was genoeg.

‘Ik heb geen idee.’

‘Weet je het zeker?’

‘Ja.’

Ik knikte langzaam.

‘Dan is dat duidelijk.’

Hij keek me verbaasd aan.

‘Wat is duidelijk?’

‘Dat ik morgen niets onderteken.’

Zijn gezicht veranderde.

‘Waar heb je het over?’

Ik liep naar de deur.

‘Ga naar huis, Daniel.’

‘Emily, wacht.’

‘Nee.’

‘Je begrijpt niet wat je doet.’

Ik draaide me om.

‘Dan leg het me uit.’

Hij zei niets.

Voor het eerst zag ik iets in zijn ogen wat ik nog nooit eerder had gezien.

Geen liefde.

Geen bezorgdheid.

Angst.

Hij liep naar me toe.

‘Geef me die ring.’

Ik deed instinctief een stap achteruit.

‘Waarom?’

‘Omdat hij niet van je grootmoeder is.’

‘Dat zei ik ook niet.’

Hij slikte.

‘Emily… alsjeblieft.’

Ik had nog nooit meegemaakt dat Daniel me smeekte………..

Lees verder op de volgende pagina.