Aller au contenuDrie weken nadat ik mijn man een van mijn nieren had gegeven, kwam er een onbekende vrouw zijn ziekenhuiskamer binnen. Ze keek me recht in de ogen en zei zacht:
« Er is iets wat je man nooit wilde dat je wist. »
Robert had bijna een jaar aan dialyse gelegen. Toen de artsen vertelden dat hij een niertransplantatie nodig had, twijfelde ik geen seconde. Ik was compatibel. Ik tekende elk formulier dat ze voor mijn neus legden.
De operatie was zwaar geweest. Dagenlang kon ik nauwelijks uit bed komen zonder hulp. Toch reed ik iedere ochtend naar het ziekenhuis om naast Robert te zitten.
Elke keer eindigde ons bezoek hetzelfde.
Hij kneep in mijn hand en fluisterde:
« Je hebt mijn leven gered, Di. Ik verdien je niet. »
Ik dacht dat we eindelijk het moeilijkste achter de rug hadden.
Drie weken later zat ik naast zijn bed langzaam een sinaasappel te pellen toen de deur openging.
Een slanke vrouw van ongeveer vijftig kwam binnen. Achter haar stond een jonge vrouw die zenuwachtig om zich heen keek.
De kleur trok uit Roberts gezicht.
« Marla… » fluisterde hij.
De oudere vrouw keek naar mij.
« Jij moet Diane zijn. »
Ik knikte, volledig verward.
Ze glimlachte verdrietig.
« Het spijt me dat ik dit hier moet doen. Maar er is iets wat je man nooit wilde dat je wist. »
Ik keek naar Robert.
Hij zei niets.
« Wie is zij? » vroeg ik.
Robert keek naar het plafond.
« Di… »
« Wie is zij, Robert? »
De jonge vrouw achter Marla begon zacht te huilen.
Marla haalde diep adem.
« Ik ben Roberts ex-vrouw. »
Mijn vingers verstijfden rond de sinaasappelschil.
Ex-vrouw?
Ik wist dat Robert vóór mij getrouwd was geweest. Daar had hij nooit geheimzinnig over gedaan. Volgens hem was het huwelijk jaren geleden geëindigd en hadden ze nauwelijks contact meer.
Ik keek naar Marla.
« Waarom ben je hier? »
Ze keek naar de jonge vrouw.
« Vanwege mijn dochter. »
De kamer werd doodstil.
Robert sloot zijn ogen.
« Dit hoeft niet, » zei hij.
Marla schudde haar hoofd.
« Jawel. Ze heeft het recht om te weten. »
Mijn hart begon sneller te kloppen……….