Tyler bleef verstijfd in de keuken staan. Overal lagen speelgoedauto’s, een omgevallen glas melk en half opgevouwen wasgoed. Op het aanrecht lag een klein, gekreukt briefje. Met trillende handen pakte hij het op.

Er stonden slechts vier woorden op:

« Zorg goed voor. »

Meer niet.

Geen verwijten. Geen uitleg. Geen woede.

Alleen die vier woorden.

Voor het eerst in jaren voelde Tyler een steek van angst. Hij belde mijn telefoon, maar kreeg meteen de voicemail. Daarna belde hij het ziekenhuis dat op de ambulance stond vermeld. Een verpleegkundige bevestigde dat ik op de spoedeisende hulp lag, maar kon verder niets vertellen…………….

Lees verder op de volgende pagina.