Emily knielde neer naast het oude tapijt. Terwijl ze met haar vingers over de versleten rand streek, merkte ze iets op wat ze eerder nooit had gezien. Eén hoek van het tapijt was met de hand opnieuw vastgenaaid. Niet netjes, maar met kleine steken die haar onmiddellijk deden denken aan haar moeder. Zij repareerde vroeger altijd kleding en dekens op precies dezelfde manier.

Met een schaar knipte Emily voorzichtig de draadjes los. Tot haar verbazing zat er onder de omgevouwen hoek een klein stoffen zakje verborgen. Haar hart begon sneller te kloppen. Ze haalde het zakje eruit en maakte het voorzichtig open.

Er zat een oude bronzen sleutel in, samen met een opgevouwen briefje………….

Lees verder op de volgende pagina.