De babyfoon.

De camera die in de hoek van de kamer hing, stil en onopvallend.

Dezelfde camera waarvan ik dacht dat ze alleen bedoeld was om te zien of onze dochter sliep.

Mijn man had me destijds gerustgesteld:

“Het is gewoon zodat mijn moeder zich dichter bij haar kleindochter voelt. Ze mist veel, zo ver weg in Californië.”

Ik had toegestemd. Uit vriendelijkheid. Uit begrip.

Maar nu besefte ik: ze had niet alleen naar de baby gekeken.

Ze had naar ons gekeken. Naar mij.

Tijdens het voeden. Tijdens het troosten. Tijdens het zingen in het donker.

Ik voelde me plots naakt, verraden, alsof iemand onze muren had opengebroken.

Ik stond op, liep de woonkamer in, mijn telefoon stevig in mijn hand.

Mijn man zat op de bank met zijn laptop. Toen hij mijn gezicht zag, fronste hij meteen.

— Wat is er aan de hand?

Ik draaide het scherm naar hem toe.

Hij keek. Zijn blik verstarde.

— Nee… nee, dat kan niet.

— Het is haar Facebook-profiel, zei ik zacht. De kamer, het licht, alles klopt………

lees verder op de volgende pagina