💬 “Ik kan niet wachten om je vanavond te zien ❤️.”

Mijn keel trok samen. Mijn handen beefden.

Ik las de woorden nog een keer, in de hoop dat ik het verkeerd had gezien.

Maar nee. Daar stond het.

Die avond wachtte ik. De klok tikte eindeloos. 20:00. 21:30. 22:15.

Eindelijk hoorde ik de sleutel in het slot.

Hij kwam binnen, glimlachend, alsof er niets aan de hand was.

Ik zat aan tafel, het telefoon­scherm voor me.

Hij verstijfde onmiddellijk.

“Wat… wat doe je met mijn tas?” vroeg hij schor.

Ik zei niets.

Ik schoof de telefoon naar hem toe.

“Ontgrendel hem.”

Zijn gezicht werd bleek. “Schat, alsjeblieft… het is niet wat je denkt.”

Ik hield mijn blik strak op hem gericht.

“Ontgrendel hem. Nu. Of we zijn klaar…….

lees verder op de volgende pagina