De man wilde zich omdraaien om zijn winkelwagen te pakken, maar hij had niet door dat de vloer achter hem nat was — een medewerker had er net schoongemaakt. Binnen een fractie van een seconde gleed hij uit, verloor zijn evenwicht en belandde met een harde plof op de grond. Een paar producten uit zijn kar rolden alle kanten op.

Er viel een korte stilte. Zijn vrouw schrok en boog zich snel over hem heen.

“Gaat het, schat?” vroeg ze bezorgd.

Hij kreunde iets, zichtbaar beschaamd. Een medewerker kwam aangesneld met een natte vloer-waarschuwing en hielp hem overeind.

De man keek even om zich heen, duidelijk gegeneerd nu iedereen hem had zien vallen. Zijn toon veranderde compleet.

“Eh… sorry, ik dacht… ik bedoelde het niet zo,” mompelde hij, terwijl hij probeerde zijn evenwicht te hervinden.

Zijn vrouw keek me even aan, met een blik vol spijt, en zei zacht:

“Het spijt me echt voor wat er net gebeurde. Hij had dat niet mogen zeggen.”

Ik glimlachte vriendelijk. “Het is goed, mevrouw. Ik hoop dat hij zich niet bezeerd heeft.”

Ze knikte dankbaar en hielp hem langzaam wegduwen, deze keer zonder iets te zeggen. Toen ze de hoek omgingen, hoorde ik iemand achter me zacht lachen en fluisteren:

“Dat was karma in actie.”

Ik moest zelf ook glimlachen, niet uit leedvermaak, maar omdat het moment zo ironisch was.

Ik had niets hoeven doen — het universum had de situatie zelf opgelost, op een manier die niemand had kunnen voorspellen………

lees meer op de volgende pagina