De vlucht van New York naar Amsterdam was al bijna voorbij. Ik zat bij het raam, mijn laptop halfopen, maar mijn gedachten dwaalden af. Het was een lange week geweest: vergaderingen, presentaties, haastige diners. Nu wilde ik alleen maar naar huis.

Toen de stewardess naar me toe kwam, dacht ik eerst dat ze gewoon de gebruikelijke veiligheidscontrole deed. Maar ze glimlachte geheimzinnig en zei:

“Blijf na de landing even gewoon zitten, alsjeblieft. De piloot wil je persoonlijk spreken.”

Ik fronste. “De piloot? Waarom?”

Ze glimlachte nog steeds. “Hij zei dat het belangrijk is. U zult het willen horen.”

Ik zuchtte. “Kunt u me dan tenminste zeggen waar het over gaat? Ik heb een aansluitende vlucht.”

“Sorry, mevrouw,” zei ze zacht. “Ik mag niets verklappen.”

De rest van de vlucht zat ik onrustig. Ik probeerde te lezen, maar mijn ogen gleden telkens af naar de cockpitdeur. Waarom zou een piloot mij willen spreken? Had ik iets verkeerd gedaan? Misschien had ik iets per ongeluk gemeld aan de luchtvaartmaatschappij? Of… was het een vergissing?…….

lees verder op de volgende pagina