Van der Laan knikte langzaam. “Ik weet van het testament. En eerlijk gezegd geloof ik niet dat dit de laatste wil van je ouders was. Er is iets vreemds aan de hand. Wil je dat ik je help om dit uit te zoeken?”

Tranen prikten in mijn ogen. Voor het eerst sinds weken voelde ik niet alleen verlies, maar ook een sprankje hoop. Ik knikte voorzichtig.

—

Een onverwacht bondgenootschap

Diezelfde middag nam hij me mee naar zijn kantoor. Het rook er naar leer en koffie, en overal hingen foto’s van mijn vader en hem samen tijdens zakelijke evenementen. Het voelde alsof ik een verloren stukje van papa’s wereld ontdekte.

We bekeken samen kopieën van het testament. De handtekening van mijn vader stond er, maar ik zag meteen dat de letters ongewoon slordig waren – bijna geforceerd. Mijn vader schreef altijd netjes, zelfs onder druk.

“Dit lijkt vervalst,” fluisterde ik.

Van der Laan knikte ernstig. “Dat dacht ik ook. Maar om dit te bewijzen, hebben we meer nodig. Ik ken een notaris die het document kan laten analyseren…..

lees verder op de volgende pagina