Davids stem klonk nu duidelijker. “Luister, man, misschien kunnen we dit volwassen oplossen—”

“Hou je erbuiten,” zei ik scherp. “Dit gaat jou niets aan.”

Mijn vrouw haalde hoorbaar adem. “Alsjeblieft. Boek het opnieuw. We zijn er al. Mensen kijken.”

Ik keek uit het raam naar onze rustige straat. Naar het huis waar ik jarenlang uitgeput thuiskwam terwijl zij ‘nog even koffie ging drinken’ of ‘laat moest werken’.

“Nee,” zei ik.

Haar stem brak. “Nee?”

“Nee,” herhaalde ik. “Deze reis was een cadeau. Voor mijn vrouw. Niet voor haar ex.”

“Maar het is mijn veertigste verjaardag,” fluisterde ze.

“En ik heb er maanden voor gewerkt,” antwoordde ik. “Extra diensten. Gemiste weekends. Elke dollar gespaard. En jij besloot dat ik overbodig was.”

Ze begon te huilen. Echte tranen dit keer. Geen toneel.

“Het betekende niets,” zei ze snel. “David is gewoon een vriend. De kinderen vonden het leuker zo. Jij houdt toch niet van vliegen—”

“Stop,” onderbrak ik haar. “Je rechtvaardigt verraad alsof het logistiek is.”

Ik hoorde een harde zucht aan de andere kant. David mompelde iets over een hotel zoeken.

“Waar moeten we dan heen?” vroeg ze wanhopig.

“Niet mijn probleem,” zei ik rustig. “Je hebt gekozen. Nu leef je ermee.”

Ik hing op…………

Lees verder op de volgende pagina.