Er ging een rilling door de zaal.

Don Federico’s hand klemde zich strakker om zijn glas.

“U ziet,” ging ik verder, “toen mijn dochter vier was en haar vader vertrok, had ik twee keuzes: breken… of sterker worden. Ik koos het tweede.”

Ik keek hem recht aan.

“En weet u wat het verschil is tussen overleven en ‘erbij horen’, zoals u het noemt?”

Ik liet een korte stilte vallen.

“Overleven leert je alles te zien wat anderen proberen te verbergen.”

Iemand fluisterde achterin. Stoelen schoven.

“Ik heb nooit geld gehad om deuren te openen,” zei ik.

“Ik leerde ze lezen. Begrijpen. En als het nodig was… sluiten.”

Don Federico’s gezicht was nu asgrauw.

“Dus nee,” besloot ik, “ik heb dit huwelijk niet betaald. Ik heb mijn dochter iets beters gegeven.”

Ik draaide me naar Valeria.

“Ik gaf haar waardigheid. Grenzen. En het lef om nooit te denken dat ze minder is.”

Valeria stond op. Tranen liepen over haar wangen, maar haar rug was recht.

Mateo volgde haar. Hij keek zijn vader aan, voor het eerst niet als zoon… maar als man.

“Genoeg, pap,” zei hij hard. “Je gaat je excuses aanbieden………………

Lees verder op de volgende pagina.