Aller au contenuAdrian Castillo liep de privékliniek binnen met dezelfde zelfverzekerde glimlach die hem altijd overal deuren had geopend.
Naast hem liep Chloé, haar hand beschermend op haar zwangere buik gelegd. Achter hen volgden Vanessa en Adrians moeder, Carmen, alsof ze op weg waren naar een koninklijke viering.
« Vandaag ontmoeten we eindelijk de toekomstige erfgenaam van de familie Castillo, » zei Carmen trots.
Chloé glimlachte.
« Ik weet gewoon dat het een jongen wordt. »
Dr. Reynolds ontving hen in een luxe onderzoeksruimte.
« Goedemiddag. Gaat u zitten. »
Iedereen nam plaats.
De sfeer was feestelijk.
Totdat de arts naar het dossier keek.
Zijn glimlach verdween.
Hij fronste zijn wenkbrauwen.
Toen keek hij opnieuw.
En nog een keer.
« Is er een probleem? » vroeg Adrian.
Dr. Reynolds legde het dossier neer.
« Voordat we verdergaan, moet ik iets verduidelijken. »
De kamer werd stil.
« Volgens de resultaten van de prenatale DNA-test die vorige week werd uitgevoerd… »
Chloé glimlachte zelfverzekerd.
« …is meneer Castillo niet de biologische vader van dit kind. »
Niemand bewoog.
Niemand ademde.
Alsof de hele wereld plotseling was gestopt.
« Wat? » fluisterde Adrian.
Dr. Reynolds bleef professioneel.
« De test is driemaal gecontroleerd. De kans op een fout is praktisch nul. »
Vanessa schoot overeind.
« Dat is onmogelijk! »
Carmen werd bleek…………..