Aller au contenuEthan draaide langzaam het kopje warme chocolademelk tussen zijn kleine handen.
Zijn lippen trilden.
Ik ging naast hem zitten.
« Buddy, » zei ik zacht. « Je hoeft niet bang te zijn. Maya krijgt een advocaat. We gaan uitzoeken wat er gebeurd is. »
Hij keek eindelijk op.
Zijn grote blauwe ogen waren gevuld met tranen.
Toen fluisterde hij:
« Papa… mama heeft de sieraden zelf in Maya’s tas gestopt. »
De wereld leek stil te vallen.
Ik hoorde Caleb stoppen met drinken.
Mijn hart sloeg één keer.
Toen nog eens.
Hard.
« Wat zei je? » vroeg ik.
Ethan keek angstig richting de glazen deuren die naar het terras leidden.
Alsof hij bang was dat Vivian hem kon horen.
« Ik zag het, » fluisterde hij. « Vanmorgen. »
Caleb begon onmiddellijk te huilen.
« Ze zei dat we niets mochten vertellen! »
Mijn maag draaide om.
« Wie zei dat? »
Beide jongens antwoordden tegelijk.
« Mama. »
Ik voelde een koude golf door mijn lichaam trekken.
« Vertel me precies wat er gebeurd is. »
Ethan slikte.
« Toen Maya met ons in de tuin speelde, ging mama naar Maya’s kamer. Ze had een klein rood doosje. »
« Daar zaten de sieraden in, » voegde Caleb toe.
« En daarna stopte ze ze in Maya’s rugzak. »
Mijn vingers verstrakten rond mijn mok.
« Hebben jullie dat echt gezien? »
De tweeling knikte.
« Ze zag ons door het raam, » zei Ethan.
« En toen zei ze dat Maya slecht was. »
Caleb veegde zijn tranen weg.
« Maar Maya is niet slecht. »
Ik kon nauwelijks ademhalen.
Maya werkte al vier jaar voor ons.
Ze had voor mijn zonen gezorgd toen ik dagenlang onderweg was……………